Boom buiten beeld

December 7th, 2006

vissers

taptap

communie

fietser

De tante van een van de vissers bovenaan is met de rechtse auto daaronder vertrokken naar het communiefeest van het dochtertje van haar broer, uiterst links, terwijl een buurman met de fiets van haar minnaar rondlummelt, omdat die laatste zijn geliefde niet thuis vond en nu wat verderop tegen een boom buiten beeld slaapt.

Uitzichtloos

December 6th, 2006

farmacie

Haiti is Oaxaca niet. De lokale verkiezingen zijn achter de rug. Een paar relletjes, een paar gewonden, een paar doden. Geen wereldschokkend nieuws in Haïti. De politici hebben verklaard dat ondanks de lage opkomst het resultaat bevredigend is. Maar de meeste Haitïanen hebben op 3 december hun kat gestuurd. Het geloof in de politiek is hier al enige tijd tot ver onder het absolute nulpunt gezakt. De partijen hebben geen ‘Politiek Project’ (en als ze er een hebben vergeten ze het weer snel) en laten alleen luidruchtig van zich horen vlak voor de verkiezingen. De gekozenen staan er dan ook om bekend zo snel mogelijk hun zakken te vullen voor ze hun postje weer verlaten moeten. De mensen staan daarom sceptisch tegenover grote beloftes en laten zich enkel nog door een handvol kleingeld of wat eten verleiden om in politieke optochten mee te lopen. Door het hoge analfabetisme en het nagenoeg volledig ontbreken van lokale politieke structuren is er in Haïti geen sprake van welke vorm van democratische inspraak dan ook. Basisdemocratische zelforganisaties blinken in afwezigheid. De sociale bewegingen die hier een aantal jaren geleden welig bloeiden, zijn bijna allen een jonge dood gestorven wegens harde repressie, verregaande recuperatiepogingen en diepe wanhoop. Hier lacht men om te overleven, schatert men met een lege maag en glimlacht men bij elke gebroken belofte. Twee decennia geleden wilden vele Haitïanen voorgoed naar elders migreren, nu willen ze boven alles niet meer in Haïti blijven. Het verschil is klein, maar tekenend. Haïti gaat langzaam achteruit, voetje voor voetje, en om de schuldigen aan te duiden moet je veel moed en kennis vergaren. Internationale belangen maken van Haïti een speelbal en financiële bijstand wordt doorgaans aan harde voorwaarden verbonden die het land elke politieke ruimte ontnemen. Haïti is al jaren een neoliberale speeltuin, maar anderzijds schuift de binnenlandse politiek al te gemakkelijk al de schuld in buitenlandse schoenen om verder elke verantwoordelijkheid te ontlopen. Zij die leiden laten het lijden over aan de anderen. Transparantie is ver te zoeken, de wegen zijn kapot, de eigen productie gaat ten onder aan goedkope import, de vruchtbare aarde spoelt weg, de gezondheidszorg is nagenoeg ontoegankelijk en het onderwijs is een regelrechte ramp. Families sparen het eten uit hun mond om één van hun kinderen naar school te kunnen laten gaan. De kinderen die niet kunnen gaan, zijn bij voorbaat veroordeeld tot armoede en onzekerheid. In Port-au-Prince vallen steeds meer straatkinderen in de armen van gewapende bendes die ze gebruiken als onopvallende verkenners, seksspeeltjes of gewapende kamikazecommando’s. Haiti is al geruime tijd naar een verre uithoek van deze planeet geschoven.

ti moun

Toch zijn er veel mensen die blijven geloven in verandering. Met een karrenvracht moed blijven ze in het land en proberen ze de economische politieke en sociale uitzichtloosheid om te buigen tot een uitdaging met de steun van enkele buitenlandse sociale bewegingen. Ook zijn er velen die de aanwezigheid van de internationale vredesmacht MINUSTAH in vraag stellen. De enen spreken van een bezettingsmacht die niets nuttigs verricht en zo snel mogelijk haar biezen moet pakken, anderen vrezen die overgang en willen dat de Haitiaanse regering eerst toont dat ze haar verantwoordelijkheid opneemt. Zie dit interview met Camille Chalmers die aanwezig is op de “Cumbre Social por la Integración de los Pueblos”, een driedaagse samenscholing in Cochabamba (Bolivia) van sociale bewegingen, netwerken, activisten en non-gouvernementele organisaties uit heel Latijns-Amerika.

schildering

Karfour Flande

October 3rd, 2006

bus

Hier stonden we lang lang stil. Tijd is relatief. Soms komt er iemand, soms komt er niemand. Het enige wat telt is een plaats voor de nacht. Of thuis aan te komen voor de zon definitief wegkwijnt, want in de duisternis verzink je soms in een van de diepe putten die al te gretig de weg aanvreten. En dan zit je daar maar domweg scheef te hangen tot de volgende tram passeert.

middag

Op het nabije kerkhof heerst Baron Samedi in alle stilte. De persoon die het eerst op dit kerkhof in de grond werd gestopt, werd de bewaker van al de komende doden. Elk kerkhof heeft dus z’n Baron Samedi en op 1 november bewijs je hem ere. Je kan je dan zonder problemen volslagen lazarus drinken tussen de scheefgezakte zerken.

kerkhof

De grens

October 3rd, 2006

De Haitiaanse douane is een fata morgana. Drugs, wapens, mensen, alles loopt er op een geveerd drafje in beide richtingen langs.

grens

Maar wat verderop is de rivier met de Dominikaanse douane. Dat is andere koek. Maar met geld en relaties kom je overal door.

grensrivier

Voor het hek van de grens, alle mensen zonder papieren, Haitianen die de grens over willen, de Dominikaanse Republiek binnen om er voor een dag handel te drijven of om in het gewoel te verdwijnen en nooit meer terug te komen.

grensmensen

En tenslotte zij die, na maanden zwart zweetwerk, en al dan niet na een paar dagen gevangenis, zonder geld en met een vuile broek, weer in hun thuisland worden gedumpt. Opgepikt wegens zwartheid. Soms worden er zelfs Dominikanen de grens over gezet die gewoon thuis hun papieren vergeten zijn. Niemand gelooft ze, want als ze te zwart zien, dan moeten ze wel liegen.

nachteten

Gelukkig is er soms nog rijst voor de honger. En geen gewonden vannacht.

Madame Jeremi

October 3rd, 2006

madame jeremi

Madame Jeremi is onze onderbuurvrouw en pluimt een “poul peyi” voor ons, dat is een magere inheemse kip, veel beter dan haar goedkopere import-concurrent, de “poul blan” of de “blanke kip”, een dikke kip met wit opgeblazen vlees.

Een dikke witte met opgeblazen vlees, zegt ze, en dan lacht ze haar tanden bloot.