Op weg naar Trinidad

nummerdrie

De meest memorabele busrit die ik tot nu toe mocht meemaken. Ik had het geluk nog een van de laatste bussen te kunnen nemen van aan de grens, midden in het Amazonegebied, tussen Bolivia en Brazilië, tot aan Trinidad, de hoofdstad van de provincie Beni, Bolivia. Een van de laatste bussen, want het regenseizoen staat voor de deur. Vierenveertig uur heb ik onafgebroken op die bus gezeten. Vierenveertig uur met veel te lange benen in de hitte met de Sympathieke Braziliaan Die Driekwart Van Twee Zetels Innam. Alleen zat ik natuurlijk net op die tweede zetel. De weg was een grote modderpoel aan het worden en de bus slipte bij momenten meer dan hij reed. Vierenveertig uur waarin je eigenlijk geen oog dichtdoet. En dan, net voor het einde, moesten we per veerpont nog een rivier over. De derde al. En toen liep het fout. Een andere bus, eentje met vijf sterren, stak vast, vervolgens ook nog een loodzware vrachtwagen.

busvast

Binnen de korste keren stonden er honderden mensen geblokkeerd bij valavond, op het ultieme moment dat de muggen zich opperbest voelen. Acht uur gewacht en gestoken, tot in het midden van de nacht, als eindelijk onze bus kon oversteken. En dan viel de motor van de veerpont in panne. Nog twee uurtjes sleutelen. En toen stak onze bus over, en toen, voor ik het wist, zat die bus vol met mensen die daar nooit hadden gezeten, maar die ook naar huis wilden. En moest ik me erbij proppen. Als Sympatieke Belg Die Nog Niet Een Vierde Van Een Zetel Inneemt. En een uur later slippen, moesten we nog een rivier over, maar de veerman was er niet, en zonder veerman steek je met een bus geen snelstromende rivier over. Dus toen moesten we met honderddrieëndertig slapen in een bus van vijftig zitplaatsen. En toen ben ik gewoon in slaap gevallen met mijn hoofd ergens tussen twee buiken onder een elleboog. En een hele tijd later, tegen het ochtendlicht, vond iemand de veerman. Hallo veerman! Hoe gaat die? We moeten over.
En toen stak die veerman rustig een sigaret op en bracht ons over. ‘s Morgens, een uurtje later, waren we in Trinidad. En vandaag, twee dagen later, ben ik in Santa Cruz toegekomen en praatte ik gewassen en goed uitgerust over de komende verkiezingen van 18 december met een man die me de strijd uit de doeken deed tussen de neoliberale Tuto en de socialistisch-communistische ex-cocalero Evo Morales en die me tot slot zegt dat Paceña goed bier is, maar dat dat andere bier van Bolivia, Ducal, alleen maar goed is om je voeten mee te wassen. In Santa Cruz zijn de mensen over het algemeen heel erg tegen Evo Morales, en daarenboven af en toe openlijk racistisch ten opzichte van de bergbevolking. Meer hierover vind je hier op de website van Noticias.

Comments are closed.