Al 20 jaar Chixoy

stuwmeer

Alles groeide op onze grond, maar het water van onze rivier stierf en steeg naar de sterren en onze bergtoppen werden eilanden in een nieuwe zee die electriciteit maakt die we nooit gebruiken zullen. Voor we verdronken hebben we gestreden en onze doden zijn tussen onze levenden gevallen, levenden die daarna levende doden werden, geesten die ‘s nachts terugkeren naar waar we ooit woonden en over het water zweven tot we wakker worden. Zonder huis, zonder grond, zonder de weg en het water waarlangs we ooit mais droegen en ons wasten, elkaar in de ogen keken of overkop gingen omdat één kreupele fiets geen drie mensen bergaf kan rijden. Bijvoorbeeld en ook omdat we het ons nog herinneren. Of waar we langzaam ouder hadden kunnen worden, met wat rimpels en bonen drogend in de zon. Maar de wereld is ondergelopen.

Misschien komen er ooit nog mensen boven de hoofden van onze doden snorkelen, als de koraalriffen afgestorven zijn, en er geen Maya’s meer zijn, en één of ander groot toeristisch bedrijf ons dorp op de bodem van het stuwmeer gereconstrueerd heeft zodat toeristen al snorkelend de schatten uit het verleden kunnen aanschouwen. Oude knokige kleurrijke dingen die gezonken zijn. Voor altijd mooi. Net echt.

Comments are closed.