Honduras

Honduras verwelkomde ons met vele bananenplantages. En hier en daar gevangenissen, die maquila’s bleken te zijn, met massa’s wachtenden voor een gesloten poort met geweren ernaast. We sloten onze ogen, zoals mensen dat soms goed kunnen, en gingen richting Omoa, slapend aan de Caraïbische kust, om er te oefenen voor de volgende internationale hangmattendag. Aan die kust leven ook de Garifuna, de kleurrijke zwarte bevolking van Honduras.
En vandaaruit gingen we naar Utila, waarover een politiek activist niet echt iets schrijven kan, want het is een duik- en snorkelparadijs met prachtige koraalriffen. Hier en daar een onbewoond eilandje en dorpjes in het water, en stranden waar in de verste verte geen sociale bewegingen te bekennen zijn. Maar als ik zeg dat Utila vroeger een heel heftig pirateneiland was, kan ik wel wat bovenwaterfoto’s tonen.
Onder water was het nog mooier.

kaai

bootje

dorp

fauna

beach

huis

pier

boot

En daarna namen we op een vroege ochtend triestig afscheid en zat ik drie dagen in de driftige stad San Pedro Sula te zweten, voor ik kon vertrekken naar het aangenamere La Esperanzah, een stad zuidwaarts in de bergen, in het gebied van de Lenca Indigenas, Intubicá, waar ik dra de mensen van Copinh ontmoeten mag, de Consejo Cívico de Organizaciones Populares e Indígenas de Honduras.
Ik verander hier dus van realiteiten zoals je van sokken verwisselen kan.

Comments are closed.