Son pocos, están locos. Reunion EZLN, 27-28 de agosto

slaapplaats

In het dorp San Miguel, sliep ik in dit huis op rozen, dromend van volgende dagen. De ontmoeting van het EZLN met artistieke en politieke collectieven en NGO’s uit heel Mexico. De derde samenkomst. En elke nieuwe vergadering stroomt er meer volk toe. Zo’n duizendtal mensen dit keer, vier keer meer dan twee weken geleden. De infrastructuur wordt elke keer groter. En ze zijn er perfect op voorbereid.

tent

Meer dan tweehonderd organisaties wilden praten, zichzelf voorstellen en opmerkingen geven over “la Sexta”. Er stond geen enkele limiet op de spreektijd. Zaterdag begon de dag om 9 uur en hij eindigde om 4 uur ‘s nachts. En zondag, iets menselijker, van 9 uur tot 17 uur.

Op 24 augustus waren er overigens de volgende aantallen die de Sexta onderschreven hadden :

48 organizaciones políticas de izquierda.
95 organizaciones indígenas.
135 organizaciones sociales.
287 ong´s, grupos, colectivos.
1079 individuos
286 en lo internacional.

publiek

In de openingsspeech merkte Marcos op : “Seguramente, los agentes que el gobierno, los empresarios y los partidos políticos han enviado para que les informen lo que aquí pase, después de oírnos a nosotros y después de oírlos a ustedes, escribirán en su reporte: “Falsa Alarma. Nada de qué preocuparse. Son pocos, están locos, y no se han dado cuenta de lo uno ni de lo otro. Fin del reporte.”

“Natuurlijk zullen de informanten van de regering, van de bedrijfsleiders en van de politieke partijen, hier naartoe gezonden, na ons en jullie te beluisteren, in hun rapport schrijven: “Vals Alarm. Niets om zich ongerust over te maken. Ze zijn met weinig, ze zijn compleet van lotje getikt, en ze hebben er daarenboven zelf geen weet van, niet van het éne en ook niet van het andere.” Einde van het rapport.”

insurgentes

Er was een lange inleiding van Subcommandante Marcos. Deze is helemaal uitgeschreven in het Spaans en te vinden op indymedia Chiapas. Met weerom een verhaaltje erbij, het verhaal van “Meneer Ik”, dat ook te beluisteren valt. Alsook werd de lijst van aanwezige organisaties afgelezen en daar leek geen einde aan te komen. Marcos merkte ook nog op dat de interventies niet beperkt waren tot het woord, maar dat ook muziek, dans, schilderkunst of andere kunsten welkom waren.

insurgentes2

En daarna was het de beurt aan de vele organisaties om hun woorden over het publiek uit te zaaien. Dikwijls heel interessant, maar om concrete voorstellen met betrekking tot “la Otra Campaña” te horen, moet je niet komen. Alles lijkt erop te wijzen dat vele organisaties een nieuw voorstel van het EZLN afwachten eind september. Ze beperkten zich doorgaans tot het voorstellen van zichzelf en van het zich solidair verklaren met “la Sexta”. Trouwens, het EZLN lijkt echt wel van plan te zijn te beginnen aan een lang avontuur van overleg, de kans zit erin dat ze in september alleen maar gaan aankondigen hoe ze de volgende maanden Mexico zullen doortrekken om te praten met al deze groeperingen. Een concreet campagne-voorstel is dan dus nog lang niet aan de orde.

Een paar chaotische en losse indrukken van de dagen.

Er waren vele studentenorganisaties aanwezig van de UNAM in Mexico-stad, en vele educatieve, artistieke en sociale collectieven uit heel Mexico. Het merendeel van de aanwezigen waren jongeren.
Ook anarchistische groepen waren aanwezig, met hier en daar heel fijne interventies van meer jongere collectieven, en hier en daar verschrikkelijk vervelende en langdradige analyses van mensen die de hele tijd praatten over het belang van communicatie, en die zolang praatten dat ze de tijd en de hoofden van andere afgevaardigden volpraatten.
Het begrip precariteit (niét de realiteit precariteit, die bestaat hier al lang) is vanuit Europa ondertussen Mexico binnengewaaid. Er waren een aantal jongeren die volledig het woordgebruik van de teksten van Euromayday te toon spreidden.
Er was een oude man die bijna niet te verstaan was. Met gebroken stem murmelde hij tot een aantal kinnen naar beneden vielen. Dan verhief hij zijn stem en krastte: “de zesde verklaring van de zapatisten is de laatste mogelijkheid, onze allerlaatste en ik hoop dat de zevende verklaring begint met de woorden “estamos ganando!” (we zijn aan’t winnen!)”.
Er waren woorden tegen industrialisatie en verstedelijking.
Er waren Mexicanen die uit Los Angeles overkwamen om te praten over het basiswerk dat ze doen in de “Estados Godidos” (de Vervloekte Staten, de Verrotte Staten, of nog iets anders, in elk geval vanalles behalve de Verenigde Staten), een basiswerk met jongeren rond muziek en rap om ze uit de gangs te houden.
Een vrije radio uit Mexico DF met als belangrijkste strijdpunt het vrij gebruik van cannabis.
Magonistische collectieven uit Oaxaca en Guerrero, en die Flores Magon was een belangrijk Mexicaans anarchist.
Muzikanten die concerten geven ten voordele van Zapatistische scholen.
Organisaties die aangesloten zijn bij Via Campesina, en die de groeten overbrachtten van een Koreaanse delegatie die op dit moment in Mexico rondtrekken (het was trouwens een Koreaanse boer, Mister Li, die zich uit protest tegen de WTO-onderhandelingen in Cancun levend verbrandde).
Vervolgens werden brieven voorgelezen van leden van het EPR (revolutionnaire groep in Guerrero) die in Guerrero in de gevangenis zitten.
Ook weer heel veel aandacht voor vrouwenrechten. Ook een groep van lesbische vrouwen, een netwerk dat vooral in de steden bestaat, maar die nu ook hun contacten beginnen te hebben in kleine dorpsgemeenschappen van Indigenas (waar lesbische vrouwen doorgaans volledig in hun bestaan ontkend of verdrukt worden).
Een rockzanger die in Tetzal en Totsil zong.
Een groep punkers die zichzelf voorstelden als vertegenwoordigers van de jarenlange straatcultuur van verzet in Guadalajara.
En een hoop collectieven zoals Enlace Civil of Frayba die al jaren hecht samenwerken met de Zapatistische gemeenschappen op vlak van educatie of gezondheidszorg.
Voor de rest ook theater, veel rapmuziek en ook andere poëzie.

rapper

Aan het einde van de twee lange dagen, na de laatste sprekers voor een flink uitgedund publiek (waarvan de dominante taal plots Italiaans bleek te zijn), volgden de voorlopig laatste woorden van Marcos. Een balans zat er niet meer in, maar die werd wat later gepubliceerd en kan je ondertussen ook vinden op Indymedia Chiapas. Een dankuwel en een tot ziens. En met een opstekende wind en hevige regenvlagen zocht iedereen zich een plaats in één of ander bestelwagentje voor een urenlange hobbeltocht.

Comments are closed.