Jovel, 30 julio

Jovel (“Chofel”) is de naam voor San Cristobal in Tzotzil.

Na een paar dagen paradijselijk strand aan de Stille Oceaan, bij een dorpje genaamd Boca del Cielo (Hemelmond), palmbomen, een verbrande rug en een paar knikkende knieën later (geteisterd door de krachtige golven), zijn we weer in San Cristobal beland.

boca del cielo, strand

boca del cielo laguna

boca del cielo zee

In San Cristobal vernamen we dat er sinds het einde van het alerta roja nog niet veel veranderd is, buiten het opnieuw opstarten van een aantal projecten en het bestaan van een nieuwe brief van de Sub : een Pinguïn in de Lacandon Jungle.

We zijn nog eens naar Oventic gegaan, waar we hartverwarmende speeches van de compa’s in ontvangst namen, recht vanuit hun ‘corazon’ in het ons hart. Tijdens de terugtocht zijn we uitgestapt in San Chamula, waar we de kerk bezochten. De Chamula’s staan bekend om hun taai verzet en een paar opstanden tegen de Spaanse overheersing en ze zijn er ook in geslaagd om alle mestizo’s uit hun stadje te jagen. In de kerk is al jaren geen clerus meer en de Chamula’s hebben de dienst en het interieur volledig naar hun hand gezet. Ze aanbidden de Katholieke heiligen, maar als je wat beter kijkt heeft het niets meer met het Christendom gemeen, behalve de beelden. Bij het binnengaan lijkt het wel of je in een Oosterse tempel binnengaat. Op de grond liggen overal dennennaalden. Er zijn geen stoelen. De mensen zitten overal in groepjes op de grond te bidden in het gezelschap van duizenden kaarsen. Ze drinken een plaatselijke sterke drank en spoelen hun keel met Coca-cola. Kinderen spelen ertussen terwijl hier en daar iemand in tranen uitbarst. Een vrouw geeft haar baby de borst en wat verder wordt een man die overduidelijk veel te veel gedronken heeft door twee anderen naar buiten gedragen.

san chamula

Dankzij de hulp van Adolfo heb ik ondertussen een kamer bemachtigd, twee huizen naast het zijne, in het hartje van Barrio el Cerrillo. Ik woon bij Jesus die werkt in projecten om installaties voor drinkbaar water in de dorpen aan te leggen. Het zijn kleine projecten die voornamelijk ‘subsidies’ krijgen van de anarchistische beweging in Engeland en de VS en daar bijna volledig op kunnen draaien. De mensen die erin werken zijn voornamelijk Mexicanen en Mexicaansen uit de libertaire beweging alhier. Ondertussen zijn ze weer opgestart en binnenkort zal ik er dus een tijdje in kunnen meedraaien tot ik richting Venezuela vertrek.

Een andere optie is om te proberen mee uit te rukken met Compa, een organisatie die nauw samenwerkt met Promedios en die antennes installeert voor vrije radio’s overal in Centraal-Amerika. Dat zou ik maar al te graag leren, maar het hangt af van de vraag van het ogenblik… En sowieso moet je hier geduld hebben om ergens in te kunnen meedraaien, maar nu ik bij Jesus woon, denk ik dat het wel snel van de grond zal komen.

En het zijn ondertussen al de laatste dagen samen met Carine, die dinsdag weer richting Europa vliegt. Maar we zien elkaar terug ergens in december in Buenos Aires.

Hieronder mijn straat.

mijn straat

Comments are closed.