Einde consulta EZLN

Gisteren ben ik in het centrum van San Cristobal naar de film Romero gaan kijken, over de beroemde bisschop van El Salvador die begin jaren ’80 vermoord werd, omdat hij de kant koos van de armen. In de jaren die op deze moord volgden, lieten naar schatting nog eens 60.000 mensen het leven. Naar schatting, want velen zijn verdwenen zonder een spoor na te laten. Een beetje het scenario dat zich afspeelde in heel Centraal-Amerika.

En daarna natuurlijk een hele avond gediscussieerd over het EZLN, over een evolutie waar iedereen tot nog toe het raden naar heeft. Vanochtend kon ik wel een nieuw bericht lezen, ondertussen te vinden op duizenden plaatsen op het WereldWijdeWeb.

Het EZLN kondigt er aan dat haar interne consultatie ten einde is en dat het resultaat door 98% van de tienduizenden deelnemers onderschreven wordt. Hopen dat dit niet dezelfde demagogie is zoals onlangs in Belgenland, waar de overheid in alle stations affiches hing met de boodschap “7 Belgen op 10 zijn voor de Europese Constitutie”…

Hoedanook, het precieze “hoe en wat” zal de volgende dagen naar buiten komen door middel van 3 nieuwe berichten die samen de “Zesde Verklaring van de Lacandon Jungle” zullen vormen.

In de discussie van gisteren won de mogelijkheid dat het EZLN op termijn toch een politieke partij zou vormen overigens aan belang. De politieke strijd die ze tot op vandaag voerden voor de rechten van de inheemse volkeren, zit volledig in het slop, en hun politieke stellingnames zijn nog steeds ruimer en maken deel uit van een globale strijd tegen het neoliberalisme. Maar niettegenstaande hun uitmuntende zelforganisatie, gaat de uitverkoop van de natuurlijke rijkdommen in Chiapas aan de vele geïnteresseerde multinationals gewoon door. En dit op vraag en met de steun van de nationale overheid. Wat kan deze beweging op dit moment dan anders doen dan haar strijd ook op dat nationale vlak verheffen?

Het Mexicaanse leger heeft echter een dergelijke mobilisatie op de been gebracht in Chiapas dat een herneming van de opstand zelfmoord zou zijn. En een nationale opstand lijkt voorlopig onmogelijk en wordt tegengesproken door het EZLN zelf.

Ons besluit van gisteren : op korte termijn zullen de Zapatisten zich proberen te linken met zoveel mogelijk organisaties over heel Mexico, en op langere termijn wordt het vormen van een nationale partijpolitieke kracht steeds plausibeler. In één van hun verklaringen spreken ze overigens over het feit dat hun huidige evolutie door sommigen zal ervaren worden als een afscheid… Afwachten of onze gok klopt. Persoonlijk hoop ik echter dat ze nog iets anders gaan uitvinden…

Deze keuze zou ook willen zeggen dat na duizenden analyses van de “eerste postmoderne guerrilla”, deze guerrilla zichzelf verandert. Tot nu toe was het een organisatie die weigerde de klassieke partijpolitieke macht na te streven of weigert te strijden voor een staatsgreep, een organisatie die zich niet bezig houdt met propaganda voor één enkele ideologie, een beweging met een grote poëtische kracht en een blootvoets leger van houten stokken. Maar deze mensen zouden kunnen beslissen het roer radicaal om te gooien omdat de concrete resultaten (op de zelforganisatie en de inspirerende kracht na) uitblijven. Indien dit klopt, zullen er binnenkort duizenden academici over heel de wereld een hoop werk hebben om hun theorieën te herschrijven…

Wat het EZLN ook wil bereiken op nationaal vlak, het zal niet gemakkelijk zijn. Mexico is het directe buurland van de VS en de politieke banden zijn hechter dat met welk Latijns-Amerikaans land ook. Ook op economisch vlak : 80% van hun import komt uit de VS en 80% van hun export gaat naar de VS. Naar schatting 4 miljoen al dan niet illegale Mexicanen immigranten sturen elke week vanuit de VS hun zuurverdiende centjes op en vormen de tweede grootste inkomstenbron van het land. Op één stond de olie, op twee de migranten en op drie het toerisme… Maar onlangs wisselden 1 en 2 van plaats. Die 4 miljoen immigranten vormen voor de VS, bij elke piepkleine Mexicaanse stap tegen de neoliberale vrijhandelsakkoorden, dan ook een mooie chantage-gelegenheid.

Er rest nog een hele weg te gaan.

Daarnet ben ik in de buitenwijken van San Cristobal Cui gaan opzoeken. Cui maakt samen met een paar andere Mexicanen installaties voor drinkwatersystemen in Zapatistische dorpen. Hij heeft zo’n atelier waar je om iemand een hand te geven over het gereedschap moet stappen om dan tussen de rotzooi op een slapende hond te trappen. Ik zag het direct helemaal zitten en we spraken af dat we één van de volgende dagen samen zijn atelier gaan opkuisen en daarna gaan we in dat mooie atelier wachten op het einde van de hele alarmtoestand om vervolgens, na hernieuwde toestemming van de Junta’s, te gaan werken op verschillende plaatsen in Chiapas. Perfect. En om dat te vieren ga ik vanavond biljarten met Adolfo. Ik ga zelfs proberen te winnen.

Hij kan er ook niets van.

Comments are closed.