San Cristobal, 27 junio

Ik heb besloten in San Cristobal te blijven. Hier weet ik tenminste van iets. Als er al iets te weten valt.

Ik hoor van verschillende kanten dat het resultaat van de interne consultatie voor deze week is. Er zijn mensen die al terug zijn aangekomen in hun dorpen, en andere berichten laten uitschijnen dat de consultatie zaterdag al gedaan was. En heel lang wachten met het kenbaar maken van het resultaat zou een vreemde mediastrategie zijn, terwijl het EZLN over het algemeen uitblinkt in communicatie. Er zijn mensen die zeggen dat ze een zesde Caracole gaan inhuldigen, vlak tegen de grens met de VS (dat zou natuurlijk een prachtig symbool zijn). Er is sprake van een nieuwe Zapatistische mars, er zijn geruchten dat het toch nog over een nieuwe opstand zou gaan, alhoewel de laatste berichten dat regelrecht tegenspraken, en er vallen tenslotte ook verhalen uit de lucht dat het EZLN een eigen partij wil lanceren, alhoewel niemand dat wil geloven. Dat zou regelrecht ingaan tegen alles wat het EZLN tot nu toe geweest is. Maar als het EZLN deze week niet met straffe koffie naar buiten komt, zullen ze in de ogen van vele wachtenden krediet verliezen. Ze spelen nu al met vuur… En het EZLN heeft zich nooit willen beperken tot de rechten van de Indigenas, wat een goede zaak is, maar in de praktijk steunt heel hun beweging vooral op de Indigenas…

Afwachten.

Tot nu toe steelt het EZLN nog steeds de harten. Als je hun teksten naast de politieke realiteit van Mexico legt, twijfel ik geen seconde, en als je hun woorden en daden op globaal niveau uitspeelt, wordt je geconfronteerd met een moedige naïviteit die in Europa nog geen drie dagen zou overleven. Ofwel één, twee, drie, verpletterd onder het gewicht van pragmatisme en een snuifje cynische apathie, ofwel zou men het “een interventie in de publieke ruimte” noemen. Een soort speciale kunst dus… Maar in Europa is natuurlijk ook geen jungle meer om je te verstoppen…

Ik hoop alleen maar dat het democratisch karakter van de Zapatistische beweging nu niet verloren gaat in de wil om zich snelsnel aan te sluiten bij de enorme politieke veranderingen die zich vandaag in Latijns-Amerika voordoen. Binnen de beweging woedt er ongetwijfeld een hevige discussie.

Voor de rest, in mijn kleine alledaagse leven van eten kopen en de afwas doen, staan in San Cristobal elke avond de straten blank. Tegen een uur of vier, vijf, begint het te regenen en dan stopt het niet meer. De rioleringen kunnen het overtollige water niet slikken en binnen de kortste keren waan je je in Venetië. Enfin, de huizen zijn een beetje lager, maar voor de rest… één voet op straat en je benen zijn kletsnat tot aan je dijen. Dus na een half uurtje trek je je daar niets meer van aan en laat je je gezapig verder doorweken. Daarenboven is het hier zelfs in de regen een kleurrijke bedoening, want de mensen gebruiken stukken plastic om zich tegen de regen te beschermen, en die fladderen in helle kleuren nerveus rond hun schouders en door de straten, terwijl de lucht eerder twijfelt tussen grijs en zwart.

Comments are closed.