Oventic, 26 junio

oventic2

Een ping-pong balletje dat driftig heen en weer werd gespeeld tussen San Cristobal en Oventic door informatiekanalen die niets weten. Dat is in het kort mijn ervaring van de laatste dagen.

In Oventic heb ik een hele nacht gepokerd met Arturo, tot de hanen kraaiden. Een hele fijne kerel, maar hij kwam in Oventic toe in iets wat op een legeruitrusting leek. We hadden hem in ons enthousiasme bijna uitgeschakeld. Arturo en ik pokerden voor frijoles (de eeuwige bruine bonen). Een gevaarlijk spel, ik had bijna geen eten meer vandaag.

Arthuro is antropoloog en wilde de vluchtelingen van Polho bezoeken, vluchtelingen uit Zapatistische dorpen uit heel Chiapas, die zich gevestigd hebben niet ver van Oventic, op de vlucht voor het geweld van paramilitaire groeperingen. Ze leven met een 8000-tal op een plaats die oorspronkelijk bedoeld was voor 1000 mensen.

Maar Arthuro is gestrand in het “Alerta Roja” en doet sindsdien net hetzelfde als ik. Wachten.

In Chiapas lopen flink wat antropologen rond en Arturo vertelde me dat ze in Mexico-stad zeggen dat elk Indiaans gezin in Chiapas bestaat uit een man, een vrouw, wat kinderen, een hond en een antropoloog.

In Oventic gebeurt er niets, de hele nacht wordt er gepatrouilleerd door de “compañeros”, maar er valt niets te melden. Over het algemeen is het kalm in Chiapas, dat wil zeggen op het alledaagse geweld van leger en paramilitairen na. Geweld dat zich meestal afspeelt in afgelegen gemeenschappen.

Het leger maakte een paar bewegingen, maar ontkent bij monde van de regering dat ze iets groots gaan ondernemen. De regering liet enige dagen geleden weten dat ze cannabis-plantages aantroffen in Zapatistisch gebied, maar ze hebben later officieel moeten toegeven dat deze plaatsen buiten het Zapatistisch gebied lagen. Dus normaal gezien, blijft het kalm, tenminste tot het resultaat van de consultatie naar buiten komt.

In heel Chiapas zijn mensen door de golven van het alarm verrast, en er zit niets anders op dan wachten. Alle projecten die werken in Zapatistisch gebied, behalve de observatie (en zelfs die), liggen stil, en er is niets te doen. Voor mij een gelegenheid om meer te lezen en te praten over de regio. Zo kwam ik bijvoorbeeld net te weten dat er twee dagen geleden nog Zapatistische gemeenschappen waren die niets wisten van het alarm… en dus ook niet van de democratische en algehele interne consultatie… Ook dat de berichten van het EZLN enkel in het Spaans naar buiten komen, terwijl zovele mensen die enkel Tzotzil of Tetzal spreken, ook deel uitmaken van de beweging… Zonder hen zou er zelfs geen Zapatisme bestaan. Kortom, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Het neusje van de zalm van de slechte berichten is dat de junta’s, dus het symbool van de politieke onafhankelijkheid van de zapatistische gemeenschappen, één dag voor het alarm van niets wisten. Dat zou willen zeggen dat de militaire tak van de beweging nog steeds alle touwtjes in handen heeft, de reorganisatie van de laatste jaren ten spijt.

Comments are closed.