Archive for September, 2005

Het EZLN gaat de boer op

Wednesday, September 21st, 2005

ze komen

We reden vrijdag uren over deze hobbelweg om voor het donker aan te komen in de caracol van La Garrucha. Wat op de valreep gelukt is, temidden van vele anderen. Het clandestien comité CCRI van het EZLN kwam van de andere kant. Die vrijdagavond werd in een overvolle schuur de agenda van de volgende dag overlopen en gevraagd of er aanvullingen waren. Dat was een proces van enkele uren, er waren meer dan 2000 aanwezigen.

tenten en kerk

Ook werd het voorstel van het EZLN openbaar gemaakt, hun voorstel over hun inbreng in La Otra Campaña. Hier kan je de hele openingsspeech in Engelse vertaling lezen. In concreto zal Marcos vanaf januari tot aan de verkiezingen het hele land doortrekken, dit vergezeld van zijn pijp en misschien zijn levensgezellin (als ze bestaat een ware primeur voor de roddelbladen, ze is tot nog toe door niemand gekend, maar ze zou Marianna heten en dat zou een codenaam kunnen zijn voor Gloria Muñoz, een ex-journaliste van La Jornada, tot daar de roddels) en enkele andere leden van het CCRI. In elke staat zullen ze een aantal dagen verblijven en de bewegingen bezoeken door dewelke ze uitgenodigd worden. De bedoeling is al reizende de andere campagne langzaam verder vorm te geven om de volgende verkiezingen en de drievuldigheid PRI-PAN-PRD zoveel mogelijk in discrediet te brengen. De manier waarop blijft echter nog in het ongewisse hangen. Dat moest en moet dus beslist worden in deze en volgende samenkomsten, maar het idee voor de toer door Mexico is alvast éénzijdig door het EZLN afgekondigd en dit stond niet ter discussie.

The zapatista delegation will begin where it began twelve years ago, one first of January, in San Cristóbal de Las Casas, the first of January of 2006.

The week of January 2 to January 8: Chiapas
From January 9 to January 15: Yucatán and Quintana Roo
From January 16 to January 22: Campeche and Tabasco
From January 23 to January 29: Veracruz
From January 30 to February 5: Oaxaca
From February 6 to February 12: Puebla
From February 13 to February 19: Tlaxcala
From February 20 to February 26: Hidalgo
From February 27 to March 5: Querétaro
From March 6 to March 12: Guanajuato and Aguascalientes
From March 13 to March 19: Jalisco
From March 20 to March 26: Nayarit and Colima
From March 27 to April 2: Michoacán
From April 3 to April 9: Guerrero
From April 10 to April 16: Morelos
From April 17 to April 23: Mexico State and the Federal District
From April 24 to April 30: Federal District and Mexico State
From the first of May to May 7: San Luis Potosí
From May 8 to May 14: Zacatecas
From May 15 to May 21: Nuevo León and Tamaulipas
From May 22 to May 28: Coahuila and Durango
From May 29 to June 4: Chihuahua and the first meeting with the chicano compañeros on the other side
From June 5 to June 11: Sinaloa and Sonora
From June 12 to June 18: Northern Baja California, Southern Baja California and the second meeting with Mexicans from the other side.

From June 19 to June 25: We are proposing that on Saturday, June 24, on the night of San Juan, a Plenary-Report be held in the Federal District and Mexico State.

On June 25, we will return to Chiapas, and we will wait for whatever happens.

ccri

En die reis ter promotie van de Andere Campagne zou weleens een stevige doorn in het oog van de macht kunnen worden. Nogmaals werd duidelijk gemaakt dat het gevaar voor een politieke moord op Marcos groot is in deze reisperiode en nogmaals werd gezegd dat de opvolger van Marcos ondertussen klaar staat. Dit werd allemaal gezegd door Comandante Moises, die een hulde bracht aan de in de eerste dagen van 1994 gestorven Subcomandante Pedro, die na Marcos de tweede in rang was. Deze Moises is de derde in rang, dus de kans is groot dat hij de opvolger van Marcos wordt.
Ze hebben een stevige hiërarchie, die Zapata’s…

ccri
foto Timo, indymedia Chiapas

De volgende dag werd punt voor punt besproken en iedereen had een maximum spreektijd van 5 minuten, wat soms tot hilarisch snel afgerammelde speeches leidde. Een consensus werd echter niet echt gezocht. Alle discussiepunten werden behandeld vanuit verschillende invalshoeken en door verschillende sprekers en de bedoeling is om deze discussies de volgende maanden verder te zetten. Vele sprekers en spreeksters spraken ook lustig naast de kwesties en soms leek het wel op een soort ervaringsgerichte inleiding op de eerste beginselen van basisdemocratie. Anderen sloegen gelukkig af en toe nagels op de kop.
Op indymedia Chiapas kan je nog steeds luisteren naar verschillende bijdragen en die werden dus live de wereld rondgezonden via dit kleine satelietje.

sateliet

De sprekers en spreeksters vertegenwoordigden de meest diverse groepen en kwamen uit heel Mexico. Eén of andere communistische partij vond het nodig om grote portretten van Marx, Engels, Lenin en Stalin aan de muur op te hangen. Hiertegen werd gereageerd, maar ze zijn blijven hangen. Dat stootte me stevig tegen de borst, en tegen de borst van velen, maar de tolerantiegraad is hier zeer hoog. Ofwel zijn de 20 miljoen doden van Stalin hier niet echt gekend…
In de discussie over wie wel en wie niet tot de campagne kan toetreden, namen verschillende libertaire groepen dan ook hiërarchische praktijken op de korrel en ze stelden voor om autoritaire groepen uit te sluiten. Marcos repliceerde hierop dat het EZLN dan ook uitgesloten zou zijn, omdat niemand beweren kan dat het EZLN geen hiërarchische organisatie is…

Hier lees je de laatste woorden van de vergadering, ook in Engelse vertaling. Hier wordt gezegd dat noch Marcos, noch het EZLN woordvoerders zullen zijn van de Andere Campagne, maar dat deze posities in consensus moeten beslist worden door iedereen die zich tot nog toe bij La Sexta aansloot.
Dat lijkt me echter pure retoriek, wie zou immers het woordvoerdersschap van Marcos willen of kunnen overnemen? En als hij zelf aan de kant zou willen stappen, zou het hem nu zeker niet in dank afgenomen worden.

mexman

Het zal heel interessant worden de volgende maanden, hier in Mexico. De dynamiek die nu werd opgestart is veelbelovend, en Marcos slaagt erin om rond zijn (groot) ego de meest diverse groepen en individuen te verenigen. Zonder hem zouden ze immers nooit rond een gezamelijke tafel gaan zitten.

Deze afhankelijkheid van het EZLN is ook het zwakke punt van dit nieuwe front, maar voorlopig blijft la Otra Campaña toch een dynamiek die vanuit de onderbuik van de samenleving gevormd wordt. La Otra Campaña wil ook geen zetels bemachtigen. En ook is de mogelijkheid tot inbreng en tot discussie heel groot. Tot nu toe dus een mooi politiek experiment van onderop. De vraag blijft echter hoever dit experiment kan gaan. En tot op welke hoogte de diversiteit van de aangesloten groepen getolereerd kan worden, zonder dat het één grote blubber wordt die intern zo verdeeld is dat het grotere geheel geen kracht meer heeft. Het lijkt er sterk op dat dit zal blijven afhangen van de poëtische leiderscapaciteiten van Marcos. Dus als hij voortijdig verdwijnt, zou dit alles ook wel eens als een kaartenhuisje in elkaar kunnen storten…

meisje

Dit meisje trok zich daar zondag allemaal niet echt veel van aan. Daar in haar achtertuintje, in La Garrucha.

Vervolg van “La Otra Campaña”

Thursday, September 15th, 2005

publiek
foto Timo, indymedia Chiapas

Vandaag is het de nationale feestdag in Mexico en de Mexicanen hangen hier meer vlaggen buiten dan de Belgen doen. Ik maak me klaar om morgen naar het vervolg van het overleg met het EZLN te gaan. “La Primera Sesión Plenaria de la Otra Campaña“. Vandaag en morgen wordt iedereen (waarschijnlijk zullen er een paar duizend mensen arriveren) verwacht in de Caracol La Garrucha. Het EZLN zal het idee voor het vervolg van de campagne voorstellen en daar zal dan over gediscussieerd worden met een maximum van 5 minuten spreektijd per persoon tot de algehele consensus erop volgt. Hier de uitnodiging. Ben benieuwd welke basisdemocratische methodes gebruikt zullen worden en/of wat voor een heksenketel het worden zal. Hieronder de belangrijkste punten die bediscussieerd zullen worden.

De la ratificación, ampliación o modificación de las características de la “otra campaña” propuestas en la Sexta Declaración: civil y pacífica; nacional; anticapitalista; de izquierda; con otra forma de hacer política; privilegiando el oído; reconociendo los límites de la acción propia y la necesidad de unirse a otras luchas; hacia un Programa Nacional de Lucha y una nueva constitución; conociendo las luchas y resistencias que se dan en todo el país, solidarizándose con ellas, apoyándolas y aprendiendo de ellas y con ellas; respetando a las organizaciones, grupos, colectivos e individu@s en sus modos de trabajo, toma de decisiones, demandas, estrategias y tácticas; buscando, siempre basándose en el respeto mutuo, enlazar luchas y organizaciones; conociendo y apoyando las luchas por la humanidad y contra el neoliberalismo que se dan en todo el mundo.

.- De quienes son convocados y quienes no. O sea quienes pueden entrarle y quienes no.

.- De la estructura organizativa de la “otra campaña”. Cómo nos vamos a organizar para la “otra campaña”, o sea, el lugar de cada quien y cada cual, y cómo nos relacionamos entre todos.

.- Del lugar especial de las diferencias en la “otra campaña”.- Indígenas, Mujeres, Otros amores y afectos (o sea que homosexuales, lesbianas, transexuales y cada quien su modo, y que luego se dice “libre preferencia u orientación sexual”, pero, según entendimos de lo que nos han explicado en la reuniones preparatorias, la cuestión no es sólo sexual), Jóven@s, Níñ@s, y Otr(a)s.

.- De la posición de la “otra campaña” frente a otros esfuerzos organizativos (Promotora, Frentote, Diálogos Nacionales).

.- De las tareas inmediatas.- de información, propaganda y difusión; artísticas y culturales; contra la represión; de solidaridad y apoyo; de estudio, análisis y discusión teóricas; de la discusión y debate sobre la situación nacional, las luchas y resistencias en nuestro país, la política institucional, la coyuntura electoral, las luchas en el mundo.

.- De lo que se nos haya pasado apuntar, agrupar o señalar como puntos para discutir y/o definirse.

vrouwen
foto Timo, indymedia Chiapas

De mensen van Promedios zijn hier ondertussen een reportage aan het maken over het hele gebeuren in Chiapas in opdracht van Telesur, het nieuwe Latijns-Amerikaanse kanaal dat een alternatievere berichtgeving wil verzorgen van en voor het Latijns-Amerikaanse continent. Een gloednieuwe samenwerking tussen Venezuela, Argentinia, Uruguay, Brazilia en Cuba op het vlak van communicatie, maar ondertussen al gedwarsboomd door de VS. Die hebben laten weten dat ze gepast zullen reageren bij de minste kritiek op hun regering en haar politiek. En Colombia heeft aangekondigd het signaal te zullen weren. Voor het ogenblik is Telesur nog enkel te bekijken in Venezuela, maar de plannen voor de toekomst bestrijken heel het continent van Patagonia tot het noorden van Mexico (en hoger).

En voor diegenen die zaterdag vanaf 17u Belgische tijd aan een computer kunnen zitten : het geluid van de gebeurtenissen in La Garrucha zal normaal gezien te volgen zijn via de site van Indymedia Chiapas. Radio, live uit Chiapas. De mensen van Indymedia en Comppa zijn nu ondertussen al een week in de weer met geluidsapparatuur, internet via satelietverbinding en nog andere rare truken om dat voor te bereiden, dus het zou best wel leuk zijn als er mensen luisteren.

Voor mij wordt het ineens een mooi afscheid van Chiapas. Ben ook net een week bedlegerig geweest met vijftal dagen flinke koorts. Dacht dat het dengué was, maar buurman dokter José zei van niet. Dus de diagnose was : “het is géén dengué”. Wat het wel was, is onduidelijk, maar ik ben er vanaf geraakt. En blij dat ik naar die ontmoeting kan. Want ergens volgende week, na het komende overleg, ga ik beginnen afzakken naar Honduras, Nicaragua en verderdoor naar Colombia. Dan ga ik, net als jullie, af en toe via internet opvolgen wat er zo nog in Chiapas en Mexico te gebeuren staat.

Radio Libertad, Petén, Guatemala

Tuesday, September 6th, 2005

Vorige week dinsdag vertrokken Luz en ik, samen met Kira en Kantjil, vanuit San Cristobal voor een lange reis naar Santa Rita, een klein dorp in de Petén. Het noordelijke deel van Guatemala, tropisch heet, al dan niet verdwenen jungle. Een tocht van een dag en een half. Overnachten in Palenque en dan de volgende dag naar Frontera Corozal om de grens met Guatemala over te steken: de Rio Usumacinta. Aan de overkant werden we in het dorpje La Technica opgewacht door Guillermo die ons tegen avondval in Santa Rita afleverde, in het hartje van de Petén.

deur

Luz werkt voor Comppa (Comunicadores Populares por la Autonomía), een organisatie die werkt aan het recht op informatie en communicatie in heel Centraal-Amerika. Ze installeren bijvoorbeeld internet met satelietverbindingen in afgelegen streken of vrije radio’s, met antennes op dichtbijgelegen heuvels. Ze geven workshops over het gebruik van die apparatuur in overleg met de plaatselijke sociale bewegingen. Dat was het werk van Luz. En ik gaf mijn eerste workshop in het Spaans, en dat bijna een hele dag. Over globalisering, een gekend liedje. Hieronder Radio Libertad in de nachtelijke junglegeluiden van Santa Rita. Deze radio werd door Comppa in samenwerking met de plaatselijke gemeenschap gebouwd en mensen van alle leeftijden komen uit verschillende dorpen en onderhouden er de programma’s.

radio libertad

Santa Rita is een stuk grond dat na de vredesakkoorden toegewezen werd aan leden van de CPR, Comunidades de Población en Resistencia. Tijdens de bloedige jarenlange strijd tussen regering en guerrilla, waarbij de regering uitblonk in massamoorden waarbij honderdduizenden mensen omkwamen, tijdens die periode vluchtten vele mensen, voornamelijk Indigenas, het land uit. Maar in de Petén bleven er ook in het oerwoud en de bergen naar schatting 50.000 mensen die onderdoken, maar die weigerden te vluchtten. Een groot aantal van hen kwam ook om in offensieven van de regering, maar ook velen wisten te overleven. Judith, de goedlachse vrouw waarvan ik dacht dat ze veertig was, maar die een jaar jonger is dan ik, draagt de oorlog in haar gezicht mee. Ze toont me een foto waarop ze staat in guerrilla-uitrusting, met wapen van Russische makelij, naast haar toenmalige vriend. Die is dood. Zij was toen 14. Ze verloor heel haar familie behalve haar kleine zusje van twee, Rosa. Vandaag wonen ze met vele anderen in Santa Rita, een dorp met vele wonden, maar met opnieuw een hele generatie jongeren, die het niet meegemaakt hebben. Jongeren die nu op hun beurt bedreigd worden door grote waterdamprojecten, door toeristische mega-ontwikkelingen, door transgenetische producten, door het verdwijnen van hun geschiedenis, door een overdosis “tele-novelas” (de plaatselijke zeep-series en de onbetwiste doodsteek voor het denken) of door gedwongen werkloosheid.

eden

De mensen die in de radio werken hebben alle leeftijden, het is een klein maar gemotiveerd groepje. De radio heeft op goede dagen een krakend bereik van de halve Petén en de bedoeling is dat er behalve muziek ook steeds meer informatie wordt uitgezonden, bijvoorbeeld over transgenetische producten, of over de grootse damprojecten die gepland zijn voor de rio Usumacinta. Of over de recente en minder recente geschiedenis van Guatemala en Centraal-Amerika. Of gewoon ook verhaaltjes voor kinderen over ezels en slakken die haasje-over springen. Enfin, vanalles dus… alles is beter dan de plaatselijke kranten, waarnaast Het Laatste Nieuws welhaast op een gedegen kwaliteitskrant zou beginnen lijken.

meisjes

Het idee was dat ik een aantal workshops zou geven over de globalisering om die daarna in programma’s te gieten. Maar dat resultaat moet nog afgewacht worden. Ik had flink wat zenuwen voor mijn Spaans, maar dat viel goed mee en iedereen was enthousiast. We hebben zelfs een rollenspel gespeeld over een staking in een maquila. Waarschijnlijk ga ik binnen een week of twee nog een paar workshops geven, meer over de gevolgen van de globalisering en het wereldwijde verzet ertegen. Ook daarvan zullen dan programma’s gemaakt worden, als de tijd en de energie het toelaten. En vooral, als de hitte het toelaat. Gelukkig heeft een of andere solidariteitsgroep een airco-systeempje voor de radio betaald, anders zou er tussen 11 uur en 18 uur helemaal niets uitgezonden worden. Of alleen een bandje muziek, tot het wegsmelt…

Son pocos, están locos. Reunion EZLN, 27-28 de agosto

Friday, September 2nd, 2005

slaapplaats

In het dorp San Miguel, sliep ik in dit huis op rozen, dromend van volgende dagen. De ontmoeting van het EZLN met artistieke en politieke collectieven en NGO’s uit heel Mexico. De derde samenkomst. En elke nieuwe vergadering stroomt er meer volk toe. Zo’n duizendtal mensen dit keer, vier keer meer dan twee weken geleden. De infrastructuur wordt elke keer groter. En ze zijn er perfect op voorbereid.

tent

Meer dan tweehonderd organisaties wilden praten, zichzelf voorstellen en opmerkingen geven over “la Sexta”. Er stond geen enkele limiet op de spreektijd. Zaterdag begon de dag om 9 uur en hij eindigde om 4 uur ‘s nachts. En zondag, iets menselijker, van 9 uur tot 17 uur.

Op 24 augustus waren er overigens de volgende aantallen die de Sexta onderschreven hadden :

48 organizaciones políticas de izquierda.
95 organizaciones indígenas.
135 organizaciones sociales.
287 ong´s, grupos, colectivos.
1079 individuos
286 en lo internacional.

publiek

In de openingsspeech merkte Marcos op : “Seguramente, los agentes que el gobierno, los empresarios y los partidos políticos han enviado para que les informen lo que aquí pase, después de oírnos a nosotros y después de oírlos a ustedes, escribirán en su reporte: “Falsa Alarma. Nada de qué preocuparse. Son pocos, están locos, y no se han dado cuenta de lo uno ni de lo otro. Fin del reporte.”

“Natuurlijk zullen de informanten van de regering, van de bedrijfsleiders en van de politieke partijen, hier naartoe gezonden, na ons en jullie te beluisteren, in hun rapport schrijven: “Vals Alarm. Niets om zich ongerust over te maken. Ze zijn met weinig, ze zijn compleet van lotje getikt, en ze hebben er daarenboven zelf geen weet van, niet van het éne en ook niet van het andere.” Einde van het rapport.”

insurgentes

Er was een lange inleiding van Subcommandante Marcos. Deze is helemaal uitgeschreven in het Spaans en te vinden op indymedia Chiapas. Met weerom een verhaaltje erbij, het verhaal van “Meneer Ik”, dat ook te beluisteren valt. Alsook werd de lijst van aanwezige organisaties afgelezen en daar leek geen einde aan te komen. Marcos merkte ook nog op dat de interventies niet beperkt waren tot het woord, maar dat ook muziek, dans, schilderkunst of andere kunsten welkom waren.

insurgentes2

En daarna was het de beurt aan de vele organisaties om hun woorden over het publiek uit te zaaien. Dikwijls heel interessant, maar om concrete voorstellen met betrekking tot “la Otra Campaña” te horen, moet je niet komen. Alles lijkt erop te wijzen dat vele organisaties een nieuw voorstel van het EZLN afwachten eind september. Ze beperkten zich doorgaans tot het voorstellen van zichzelf en van het zich solidair verklaren met “la Sexta”. Trouwens, het EZLN lijkt echt wel van plan te zijn te beginnen aan een lang avontuur van overleg, de kans zit erin dat ze in september alleen maar gaan aankondigen hoe ze de volgende maanden Mexico zullen doortrekken om te praten met al deze groeperingen. Een concreet campagne-voorstel is dan dus nog lang niet aan de orde.

Een paar chaotische en losse indrukken van de dagen.

Er waren vele studentenorganisaties aanwezig van de UNAM in Mexico-stad, en vele educatieve, artistieke en sociale collectieven uit heel Mexico. Het merendeel van de aanwezigen waren jongeren.
Ook anarchistische groepen waren aanwezig, met hier en daar heel fijne interventies van meer jongere collectieven, en hier en daar verschrikkelijk vervelende en langdradige analyses van mensen die de hele tijd praatten over het belang van communicatie, en die zolang praatten dat ze de tijd en de hoofden van andere afgevaardigden volpraatten.
Het begrip precariteit (niét de realiteit precariteit, die bestaat hier al lang) is vanuit Europa ondertussen Mexico binnengewaaid. Er waren een aantal jongeren die volledig het woordgebruik van de teksten van Euromayday te toon spreidden.
Er was een oude man die bijna niet te verstaan was. Met gebroken stem murmelde hij tot een aantal kinnen naar beneden vielen. Dan verhief hij zijn stem en krastte: “de zesde verklaring van de zapatisten is de laatste mogelijkheid, onze allerlaatste en ik hoop dat de zevende verklaring begint met de woorden “estamos ganando!” (we zijn aan’t winnen!)”.
Er waren woorden tegen industrialisatie en verstedelijking.
Er waren Mexicanen die uit Los Angeles overkwamen om te praten over het basiswerk dat ze doen in de “Estados Godidos” (de Vervloekte Staten, de Verrotte Staten, of nog iets anders, in elk geval vanalles behalve de Verenigde Staten), een basiswerk met jongeren rond muziek en rap om ze uit de gangs te houden.
Een vrije radio uit Mexico DF met als belangrijkste strijdpunt het vrij gebruik van cannabis.
Magonistische collectieven uit Oaxaca en Guerrero, en die Flores Magon was een belangrijk Mexicaans anarchist.
Muzikanten die concerten geven ten voordele van Zapatistische scholen.
Organisaties die aangesloten zijn bij Via Campesina, en die de groeten overbrachtten van een Koreaanse delegatie die op dit moment in Mexico rondtrekken (het was trouwens een Koreaanse boer, Mister Li, die zich uit protest tegen de WTO-onderhandelingen in Cancun levend verbrandde).
Vervolgens werden brieven voorgelezen van leden van het EPR (revolutionnaire groep in Guerrero) die in Guerrero in de gevangenis zitten.
Ook weer heel veel aandacht voor vrouwenrechten. Ook een groep van lesbische vrouwen, een netwerk dat vooral in de steden bestaat, maar die nu ook hun contacten beginnen te hebben in kleine dorpsgemeenschappen van Indigenas (waar lesbische vrouwen doorgaans volledig in hun bestaan ontkend of verdrukt worden).
Een rockzanger die in Tetzal en Totsil zong.
Een groep punkers die zichzelf voorstelden als vertegenwoordigers van de jarenlange straatcultuur van verzet in Guadalajara.
En een hoop collectieven zoals Enlace Civil of Frayba die al jaren hecht samenwerken met de Zapatistische gemeenschappen op vlak van educatie of gezondheidszorg.
Voor de rest ook theater, veel rapmuziek en ook andere poëzie.

rapper

Aan het einde van de twee lange dagen, na de laatste sprekers voor een flink uitgedund publiek (waarvan de dominante taal plots Italiaans bleek te zijn), volgden de voorlopig laatste woorden van Marcos. Een balans zat er niet meer in, maar die werd wat later gepubliceerd en kan je ondertussen ook vinden op Indymedia Chiapas. Een dankuwel en een tot ziens. En met een opstekende wind en hevige regenvlagen zocht iedereen zich een plaats in één of ander bestelwagentje voor een urenlange hobbeltocht.