Archive for the ‘venezuela’ Category

Caracas – Ciudad Bolivar

Monday, November 7th, 2005

venster

Enige bericht uit Venezuela. Als je uit Centraal-Amerika komt, een andere wereld. De mensen zijn flink veel groter, in de straten wandelen alle huidskleuren en het centrum van Caracas staat vol met blitse gebouwen die de wolken proberen te krabben. Maar ik ben onderweg naar het Amazonegebied, Manaus, dus de tijd ontbreekt me om me onder te dompelen in de leefwereld van Venezuela. Ik kan alleen maar wat kleine dingetjes schrijven die ik meemaak of lees in die paar dagen.

caracas1

Ik kan niets schrijven over de Bolivariaanse revolutie, want twee dagen Caracas geven geen spreekrecht. De muren staan vol met de slogan “Ahora Venezuela es de Todos”, maar de Venezuelaanse kranten zijn hier overduidelijk in handen van de rijke rechtse oppositie. Ik las er wel drie om de berichtgeving over de toestand in de banlieues van Frankrijk en vooral de top van de Amerika’s in Mar Del Plata te volgen. De Top is mooi mislukt, hier een artikel van Globalinfo met meer links.

In al die Venezuelaanse kranten en in hun opiniestukken, wordt Chavez afgeschilderd als “een dinosaurus”, “een clown”, “een vazal van die andere aap Fidel Castro”, “een dictator”, “een relikwie uit het verleden die de bevolking niet vertegenwoordigt”, “een Stalinist die niet wil begrijpen dat de vrije markt de énige mogelijkheid is om de armoede te bestrijden”. En van Maradonna, die ook aanwezig was op de tegentop en die er Chavez flankeerde, schrijft men hier dat “zijn verstand in zijn voeten zit, maar spijtig genoeg niet hoger komt dan zijn enkels”. En links in het algemeen is sinds de Val van de Muur “tot niet meer in staat dan het roepen van slogans en het vernielen van McDonalds”. Geweld is de taal van hen die geen argumenten meer hebben, zeggen de rijke stropdassen. Links is dom populisme en geweld. En Chavez is het ergste wat Venezuela en Latijns-Amerika kan overkomen. We zijn beschaamd met zo’n president. Gelukkig, zegt rechts, zijn er nog mensen als Vincente Fox, de president van Mexico, die koelbloedig de ALCA blijven verdedigen. En kijk maar naar de Europese Unie! Die doen toch ook voort met hun éénmaking en de Euro staat sterk.

Geweld vervangt inderdaad dikwijls politieke argumenten, zoals ook vele, al dan niet neoliberale, rechtse vrije marktregimes, zoals de VS of Europa, dag in dag uit bewijzen, tot schaamte van een groot deel van hun bevolking. En Vincente Fox is de nachtmerrie van de Zapatisten, de slippendrager van de neoliberale krachten en bovenal de man die geleerd heeft te regeren met een grote glimlach, een begrijpende blik en een goede mediastrategie. Zijn doordeweekse politiek bestaat uit het privatiseren van alles wat zich daartoe leent, zonder enige vorm van sociale bekommernis. In schril contrast met het Venezuela van vandaag, waar men toch de ambitie heeft om in een tijdsspanne van 10 jaar een paar miljoen mensen te alfabetiseren.

En in Venezuela staat één ding alvast als een paal boven water. Er is persvrijheid, want je kan zonder enig probleem de nummer één van de staat dagdagelijks door het slijk halen. Dat is het favoriete tijdverdrijf van vele rechtse columnisten en vele televisiekanalen, dus hun beweringen van een dictatoriaal bewind zijn dan ook met vele korrels zout te nemen.
Maar Chavez geniet een enorme steun bij de bevolking. In de straten neurieën mensen liedjes over de revolutie, ze vragen me wat ik van Venezuela vind, en ik lees de fierheid over Chavez die het daar allemaal eens gaat zeggen in Mar Del Plata, tegen Bush en al die anderen, in hun ogen. Want dat is natuurlijk wel waar. Chavez is, binnen de limieten en met de spelregels van de parlementaire democratie, democratisch verkozen en vertegenwoordigt in die zin net zoveel en waarschijnlijk veel meer “het volk”, dan de partijen van vroeger. Dus hun giftige opmerkingen over het feit dat Chavez Venezuela niet vertegenwoordigt, gaan natuurlijk op voor eender welke partij die aan het hoofd staat van een land. En wat zijn populisme betreft, of eventuele dictatoriale neigingen, moeten we kijken wat de toekomst brengt. In de straten merk ik niets van een dictator. Er hangen geen duizenden beeltenissen van Chavez en de “vrije reclame” is veel alomtegenwoordiger dan de slogans van de revolutie. En vandaag is het onmiskenbaar dat Chavez in Latijns-Amerika een bres geopend heeft in de “consensus” rond het discours van de vrijhandel en het project van de ALCA, een bres waar verschillende andere staatshoofden overigens in meestappen, en niet alleen Castro.
En daar worden de rechtse krachten héél nerveus van.

caracas2

De buitenwijken van Caracas klimmen de heuvels op en gaan van heel chic naar sloppenwijk en het contrast tussen arm en rijk is hemeltergend. De juwelen lopen naast de gescheurde kleren. Er is hier ook een heel levendige hiphop-cultuur in de straten, met veel liedjes over de revolutie en jongens die ongelofelijke toeren uithalen met hun lijf. Overnachten in Caracas is vrij duur en ik zocht uren naar een goedkoper hotel, waardoor ik natuurlijk in de rosse buurt terechtkwam, waar de prijzen maar half zo duur zijn, maar waar mensen ook dikwijls maar voor een paar uurtjes een kamer nemen… Had ik eerst niet door, maar daarna moest ik algauw vrouwen en pooiers van me afslaan. In een bar, die er normaal uitzag en me begrijpend was aangeraden door de oude vriendelijke, maar licht beschonken hoteleigenaar, kwamen de weelderige boezems na twee minuten al op mijn schoot zitten. Dus uiteindelijk heb ik maar een biertje op mijn kamer gedronken, terwijl de nachtelijke geluiden zich af en toe door de kartonnen kamermuren boorden. De volgende dag zette ik me in de hete namiddag op een terrasje met wat standing, om wat op mijn gemak te zitten zoals het Europeanen betaamt, en ik werd weeral dadelijk belaagd door een vamp op cocaïne of heroïne of op alletwee tegelijk. Ze kwam het terras opwaggelen en voor de potige obers konden reageren, zette ze zich naast mij neer alsof ze mij al jáááren kende.

“Mi amor, gij hebt schoon ogen, ik zou zo met u vrijen!”
“Jaja, dat is uw werk,” zei ik, terwijl ik een uitweg zocht.
“Neenee, ik betaal alles, gij zijt zo schoon, België, ik hou van België! Ik betaal. Ik ben rijk, euforisch, ik heb een club, wil je caramel? Cocaïne?”
Ze keek wat wazig uit haar ogen die ze zo dicht mogelijk tegen de mijne wou krijgen, terwijl stijve juwelenfamilies links en rechts van ons geïnteresseerd het gesprek probeerden te volgen.
“Nee, ik moet niks, alleen een biertje.”
“Ah, todo naturel. Entonces, wat zal het worden? Ja of nee? Gaan we vrijen, kom, ik roep de taxi! Kom België, kom! Ik ken Caracas op mijn duimpje!”
Ze likt met haar tong haar lippen af, die in mijn richting tuitten tussen een berg blonde krullen, een bruine huid en groene ogen. Ze stak mijn boek in haar handtas en vertrok, terwijl ik aan het betalen was en we links en rechts werden aangegaapt door de juwelenfamilies met koffie en ijs. Tssss. Ik moest wel volgen. Ze was weg met mijn boek! Galeano dan nog, van het beste dat Latijns-Amerika te bieden heeft. Ik haalde haar in, nam mijn boek en plaf, voor ik het wist een kus op mijn lippen. Nondedju. En daar stond de helft van de juwelenfamilie al recht om te kijken hoe het zou aflopen, waarschijnlijk fezelend dat dat in de tijd vóór Chavez toch geen waar was, zo’n dingen. En dan nog met een gringo! Dat zou de al verzuurde relaties met het westen vast en zeker niet ten goede komen. En ik zei adios en begon te rennen om Cordelia, zo heette ze, kwijt te geraken, voor ze met dezelfde flair mijn boek in een taxi kon gooien. Gelukkig was ze toch al zo gebakken dat ze niet meer op één lijn kon lopen. En gelukkig riep ze niet : “Houdt de dief!” Want anders kreeg ik nog politie achter mij aan voor het stelen van mijn eigen boek…

ciucadbol1

Ciudad Bolivar is dus, voor mij, veel aangenamer dan Caracas, en ligt ontspannen te bruinen aan de hele brede Orinoco-rivier.

ciudadbol2

De mensen zijn heel open, de huizen hebben alle kleuren, ik word niet achtervolgd en aja, de koffie in Venezuela is van de beste ter wereld. Zonder twijfel. Ik sta te trillen van de cafeïne. En ook van een lamp. Na lange kaaiwandelingen langs de Orinoco ging ik daarna onder een enorm ijzeren gebinte verse vis eten, laulau a la plancha. Heel lekker en de voorlaatste hap en wham! Op twee meter van mij was er een enorme lamp losgeslagen van het dak. Vijf meter lager vloog die uit elkaar tussen gillende mensen, gelukkig zonder gewonden. En mijn bord lag er, op het laatste blaadje sla, een enorme bestofte scherf.

chavez

Ik heb het gevoel dat ik Venezuela eens op een ander moment moet bezoeken, want nu lijkt het toch niet echt te lukken.

Morgenvroeg sta ik al aan de grens met Brazilië, op weg naar Boa Vista, en op 11 november moet ik een boot hebben in Manaus richting Santa Isabel voor een verblijf in het regenwoud, vlakbij het gebied van de Yamomami. Ik hoop dat ik die boot haal en dan denk ik dat ik pas binnen een week of twee, drie nog eens wat woorden en beelden toon. Ben benieuwd! En na die ervaring zal ik normaal gezien net op tijd in Bolivia toekomen om de verkiezingen aldaar mee te volgen.

Eigenlijk ben ik al maanden de koning te rijk.